Taj Mahal

“A teardrop on the cheek of eternity”

Al om vijf uur in de ochtend gaat de wekker. We springen onder de douche, schieten in onze kleren en stappen rond zessen naar buiten. We zijn eerder wakker dan de zon, want het is nog donker. Voor Indiase begrippen is het nog rustig op straat. We delen de vroege ochtend slechts met enkele apen, riksja’s én wat plukjes toeristen die net als ons onderweg weg zijn naar… De Taj Mahal, het wereldwonder van India.

Voor 750 Indiase Rupees kopen wij ons kaartje (de Indiase mensen betalen slechts 20 Rupees) en lopen naar de “east entree”. Daar wachten we ongeduldig tot de deuren opengaan. We doen dit netjes in twee aparte rijen: een voor dames en een voor heren. Dat zijn wij in India inmiddels wel gewend. Om 6:29 precies openen de deuren. Nadat wij door de bewaking zijn gekomen en ons eten (doei ontbijt!) en een potlood hebben moeten weggooien, zijn we eindelijk vrij om Indiaas trots te bekijken.

Het bijzondere moment waarop wij een eerste glimp van de Taj opvangen is werkelijk betoverend. Nog half verscholen achter een van de poorten zien wij haar imposante verschijning boven de silhouetten van mensen uitsteken. In het vroege ochtendlicht lijkt ze bijna licht te geven. De compassie, toewijding en liefde waarmee keizer Shah Jahan dit meesterwerk voor zijn overleden geliefde Mumtaz Mahal heeft laten bouwen, is voelbaar. Zo perfect symmetrisch en met precisie uitgewerkt; een ultieme liefdesverklaring. Elk detail klopt. Het is magisch, bijna surrealistisch en het is moeilijk je ogen van haar af te houden.

Ook al is het bezoekersaantal zo vroeg op de dag nog niet gestegen tot het hoogtepunt, we ontkomen niet aan het feit dat wij één van de vele nieuwsgierige aapjes zijn. Met het betere ellebogenwerk dringen we onszelf naar de beste fotoplekjes. De hoeveelheid toeristen, verkopers en “gidsen” zijn op sommige momenten vreselijk irritant, maar wanneer je je blik omhoog werpt en weer gegrepen wordt door de schoonheid van de Taj, verdwijnen de irritaties als sneeuw voor de zon.

Het is moeilijk de Taj Mahal aan het eind van de ochtend te verlaten, maar onze buiken schreeuwen om ontbijt. Iedere keer wanneer we nog even omkijken worden we weer overrompeld door de schoonheid van dit tijdloze wereldwonder. Een ode aan de liefde.

 

“It made the sun and the moon shed tears from their eyes.”

 

Taj Mahal, India
Taj Mahal, India
Taj Mahal, IndiaTaj Mahal, India
Taj Mahal, India
Taj Mahal, IndiaTaj Mahal, India
Taj Mahal, India
Taj Mahal, India

Jodphur, de blauwe stad Categorie overzicht Delhi Belly

  Reacties

  Schrijf een reactie

    Er zijn nog geen reacties geplaatst.

  Schrijf een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Meer verhalen

  Schrijf je in!

Ontvang een e-mail wanneer er een nieuw verhaal online staat!