Het Annapurna Circuit

Een onvergetelijk avontuur

Veel te vroeg haalt de wekker ons uit onze lichte slaap. 04.30 uur. Het is nog donker. We knippen ons eigen zaklampje aan die we in de kamer hebben opgehangen, want elektriciteit is hier niet. We springen uit bed en schieten gauw in onze wandelschoenen. Omkleden hoeft verder niet, want in verband met de kou (de thermometer zegt dat het 1 graad is op de kamer) hebben we geslapen in vol wandelornaat, inclusief muts en sjaal. We voelen ons -afgezien van de kou en de weinige uurtjes slaap- redelijk goed. Lichte hoofdpijn, maar dat is niet zo gek wanneer je op 4250 meter hoogte slaapt. Niets om je zorgen over te maken. Bibberend stappen we naar buiten. De nog koudere, frisse berglucht maakt ons pas echt wakker. Voor de tiende dag op rij beginnen we aan een lange wandeling, maar vandaag is bijzonder.

De afgelopen negen dagen zijn een groot avontuur geweest. Een avontuur dat het Annapurna Circuit heet. Onze dagen bestaan uit lopen, eten, lopen, slapen en weer lopen en het wordt soms bijna meditatief, wanneer we alleen nog maar bezig zijn een ritme te ontdekken in het neerzetten van onze passen en het plaatsen van onze wandelstokken. Met iedere stap die we zetten en elke meter die we stijgen, zien we het landschap om ons heen veranderen. De bergen worden langzaam kaler. De rijstvelden en marihuana maken plaats voor dennenbomen en de dennenbomen maken plaats voor niets. De apen zetten een stap opzij voor de yaks en de yaks doen dit voor de blue sheep. Waar we de eerste dagen zweten in tropische temperaturen, bibberen we na een week bij temperaturen rond het vriespunt. Het enige constante is de rivier die overal met ons mee stroomt. Dan weer kalm, dan weer woest. We trotseren (letterlijk) watervallen, die met oorverdovend geweld soms wel honderden meters naar beneden donderen. We lopen haastig, maar voorzichtig over paden die door landslides onzichtbaar zijn geworden en we gebruiken handen en voeten voor de steilste stukken. We lopen langs afgronden die iemand met hoogtevrees alleen tegenkomt in zijn ergste nachtmerries. Zo diep, zo leeg, zo stil. Het Himalaya gebergte is wel even wat anders dan de bergen die we in Oostenrijk, Italië en Zwitserland gewend zijn te zien. Verscheidene keren hebben we uitzicht op de verschillende Annapurna’s. De bergen kijken als trotse koningen met mantels van sneeuw uit over hun koninkrijk met uitgestrekte valleien en vergezichten. Ze zijn sterk, imposant en de een nog arroganter dan de ander. Er is geen twijfel over wie hier de baas zijn. En je voelt je klein, heel klein. We passeren vele dorpjes met elk hun eigen karakter en overal worden we blij begroet met een lach en een vriendelijk ‘namaste’. Ook de wapperende gebedsvlaggetjes, tempels en de vele prayerwalls herinneren ons er constant aan dat we in Nepal zijn, en man, wat voelen we ons dan dankbaar.

De kou maakt wolkjes van onze adem. De hemel is versierd met ontelbaar veel sterren en de maan verlicht samen met de Melkweg de omgeving. Een magisch gezicht. Vandaag, dag tien, zetten we de eerste stappen van onze laatste klim, een stijging van 1200 meter naar de Thorung Pass op 5416 meter hoogte. Dat er aanzienlijk minder zuurstof in de lucht, voelen we goed. Een vreemde gewaarwording. We lopen langzaam, voetje voor voetje. Elke stap lijkt meer moeite te kosten en regelmatig snakken we naar adem. We kunnen maar moeilijk op woorden komen en zinnen maken we maar voor de helft af. Onze concentratie is soms ver te zoeken. De zon komt langzaam op en iedere straal die over de top van de bergen weet te spieken, verlicht de omgeving een beetje meer. Na een uurtje of drie stijgen en hijgen worden we ongeduldig. Achter iedere heuvel hopen wij de Thorung Pass te zien, maar tot nu toe worden we steeds teleurgesteld. Nog een uurtje schuifelen we door en dan, wanneer we het niet verwachten, zien we vlaggetjes opdoemen in de verte. Duizenden vlaggetjes, wapperend in de wind. Lopen gaat ineens een stuk sneller. Tranen van trots, tranen van geluk en tranen van opluchting overvallen ons wanneer we samen, hand in hand, de laatste meters naar de Pass maken. We weten niets te zeggen, maar voelen zo veel. Dagen zonder elektriciteit. Dagen zonder stromend water. Nachten in ijskoude kamers. Een val in het koude bergwater. Spieren die niet meer willen en ook ons hoofd dat soms niet meer wil. Blauwe, kapotte heupen van het dragen van de tassen. Alles schiet in een flits voorbij en verdwijnt dan als sneeuw voor de zon. Het is het allemaal zoveel meer dan waard geweest. We zijn er. We hebben het gehaald!

Het bereiken van de Thorung Pass, of eigenlijk het lopen van het Annapurna Circuit, is het meest uitdagende, stoerste, pittigste, heftigste en ‘most rewarding’ wat we tot nu toe ooit samen gedaan hebben. Het is een cursus loslaten in stroomversnelling geweest. Ons doorzettingsvermogen, conditie en uithoudingsvermogen zijn op de proef gesteld. We zijn zo dankbaar voor de fantastische mensen die we hebben ontmoet, voor de vele inzichten die we hebben gekregen, de lessen die we geleerd hebben, al het moois dat we hebben mogen zien en voor het feit dat we dit samen, met elkaar hebben mogen beleven en hebben kunnen delen. We zijn trots, apetrots.

(Waar we eerst dachten dat we zo’n 16 tot 17 dagen zouden lopen, besluiten we op dag 12 een eind aan het avontuur te breien. In plaats van te eindigen in Nayapul, lopen we ‘maar’ tot Jomsom. We hebben er genoeg van, zijn klaar met het lopen en het avontuur heeft ons al zoveel meer gebracht dan waar we op hoopten. De Thorung Pass bereiken was letterlijk ons hoogste doel, en wanneer we dat gehaald hebben, levert de weg naar beneden ons niet meer zoveel plezier op. Het is goed zo, perfect.)

“A small step for mankind, but a giant leap for us”

Allerliefste opa’s en oma’s. Van jullie lieve, gulle bijdrage hebben wij de permits voor het Annapurna Circuit gekocht en hebben wij dit avontuur kunnen beleven. We hebben veel aan jullie gedacht tijdens het lopen. Dank jullie wel! Dikke kus van ons

Annapurna CircuitAnnapurna Circuit

Annapurna CircuitAnnapurna Circuit
Annapurna Circuit
Annapurna CircuitAnnapurna Circuit
Annapurna Circuit
Annapurna Circuit
Annapurna Circuit
Annapurna Circuit
Annapurna CircuitAnnapurna Circuit
Annapurna Circuit
Annapurna Circuit
Annapurna CircuitAnnapurna Circuit
Annapurna Circuit
Annapurna Circuit
Annapurna Circuit
Annapurna CircuitAnnapurna Circuit
Annapurna Circuit
Annapurna Circuit
Annapurna Circuit
Annapurna Circuit
Annapurna Circuit
Annapurna Circuit

Thuis in Pokhara Categorie overzicht Chitwan National Park

  8 Reacties

  Schrijf een reactie

  • Sylvia Kloppers schreef:

    Wat een mooie verhalen, en prachtige foto’s.Prestatie , dat jullie dit hebben uitgelopen heb ik bewondering voor.Leuk om te lezen hoe jullie dit samen ervaren. Groetjes 😘

  • henny Sebrechts schreef:

    Lieve Jolein en Justin.
    wat een prachtig reisverhaal. ik hoop dat er nog vele zullen verschijnen. Veel reisplezier en sterkte gewenst.henny

  • Trudy en Harrie van der Meij schreef:

    Hoi Jolein en Justin,
    We hebben vanmiddag (13 november) een klein stukje van jullie geweldige tocht door de Himalaya op You tube bekeken (een Amerikaans stel, die de tocht in het voorjaar gemaakt heeft) en we hebben echt genoten. De verhalen die jullie schrijven geven ons een goede impressie van wat jullie meemaken. We kijken uit naar jullie volgende verhalen.
    Trudy en Harrie.

  • Lida schreef:

    Ik ben gefascineerd van dit prachtige verhaal. Chapeau voor de schrijfster/schrijver. Een fantastische bloemige taal, alsof je de taferelen direct voor je ziet verschijnen. Ik heb me met jullie verheugd en ook geleden vanwege al die inspanningen en kou. Lida

  • thea schreef:

    Wat een prachtige ervaringen doen jullie op .Wat een doorzettingsvermogen en wat zijn jullie samen liefffffff.Mooie foto,s het is allemaal prachtig en wij genieten met jullie mee.xxxxxxxxxxxxxxxx

  Schrijf een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Meer verhalen

  Schrijf je in!

Ontvang een e-mail wanneer er een nieuw verhaal online staat!