Welkom in India

Alles op scherp

In mijn ogen veel te hard, scheuren we in een taxi door de met riksja’s, tuktuks, motoren en auto’s gevulde straten van New Delhi, onderweg naar ons eerste hostel. Kriskras halen we in, worden we ingehaald en wordt er getoeterd. Complete chaos. Een soort Kathmandu in het kwadraat. Intense geuren, van afval tot masala, dringen de taxi binnen. Langs de kant van de weg stikt het van de mensen. Mensen die er lopen en mensen die er leven. Er ontstaat een kleine ophoping op de weg en plotseling staat de taxi stil. En wanneer ik links de taferelen op straat aanschouw, word ik rechts plotseling in mijn arm geknepen. Ik draai me om en zie dat een meisje, hooguit een jaar ouder dan mijn neefje van zes, haar arm door het open raam van onze taxi heeft gestoken en mijn arm vastpakt. Een meisje dat leeft op straat. Haar zwarte doffe haren staan alle kanten op. Haar kapotte kleren zijn vies en schoenen heeft ze niet. Haar ogen staan vreugdeloos en veel te hard voor een meisje van amper zeven. Ze begint te ‘huilen’, een act weet ik, maar des te meer doet dat pijn. Even schrik ik en voor een paar seconden staat er kippenvel op mijn armen. Ik kijk in haar rauwe ogen, zeg met een brok in mijn keel ‘don’t touch me’ en probeer haar te negeren. Daarna voel ik niets. Alsof mijn hoofd mijn hart beschermt.

Het is voor het eerst dat we zo intens veel zenuwen, vervelende onderbuikgevoelens en zelfs lichte paniek voelen wanneer we onderweg zijn naar een nieuwe bestemming, een nieuw land. Iedere minuut vragen we onszelf af waarom we India ook alweer willen bezoeken en wat we in vredesnaam aan het doen zijn, om vervolgens tot de conclusie te komen dat het antwoord duidelijk is: Nieuwsgierigheid, onze grenzen opzoeken en ons niet laten leiden door angsten. Om ons vervolgens weer af te vragen waaróm we onze grenzen zo nodig moeten opzoeken et cetera, et cetera, et cetera. “Een land met enorme contrasten” is een zin die voor vertrek constant horen en lezen. En het is waar, merken we meteen bij aankomst. Heftiger dan je vooraf kunt bedenken en iets waar je je niet op kunt voorbereiden. Of ja, Kathmandu voelde wellicht als een goed opstapje. Om je er daadwerkelijk middenin te bevinden, het te zien en te voelen is heel wat anders.

Zonder kleerscheuren komen we uiteindelijk aan in ons hostel in hartje Delhi. We lopen naar het treinstation waar het ons lukt treinkaartjes te kopen voor de volgende dag naar Jaipur. Tot slot genieten we van een Indiase curry en kijken we een Bollywood filmpje op onze kamer. Waar we ons eerst gespannen en onzeker voelden, voelen we ons nu trots, opgelucht en zelfs ontspannen. We kunnen nu al voorspellen dat dat de koers wordt waarop onze gevoelens de komende weken zullen varen: met hoge pieken en diepe dalen.

We zijn in India.

India
IndiaIndia
Trein India

Backpacken in Nepal Categorie overzicht Bollywood film in India

  Reacties

  Schrijf een reactie

    Er zijn nog geen reacties geplaatst.

  Schrijf een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Meer verhalen

  Schrijf je in!

Ontvang een e-mail wanneer er een nieuw verhaal online staat!